چگونه پرده نمایش خود را با هزینه‌ای کمتر از ۲۰۰ دلار به درستی رنگ‌آمیزی کنید

چه پرده نمایش پارچه‌ای سنتی باشد یا روی دیوار، نیمی از تجربه تماشای ویدئو پروژکتور را صفحه‌نمایش تشکیل می‌دهد. در اینجا نحوه به حداکثر رساندن تجربه با بودجه آمده است: من انتخاب ویدئو پروژکتور ایده آل خود را که می تواند تصویربرداری 4K پر جنب و جوش را با رنگ های درخشان برای سینمای خانگی زیرزمینم نشان دهد تمام شده است، اما کار فقط نیمی از کار را انجام داده است. حیف که این بودجه من را شکست، و پول کمی برایم باقی نگذاشت تا بفهمم قرار است برای چه چیزی پیش بینی شود.

وقتی صحبت از سینمای خانگی، کلاس‌های درس و اتاق‌های کنفرانس تجاری به میان می‌آید، صفحه نمایش اغلب کودک فراموش شده است. انتخاب آن به اندازه ویدئو پروژکتور مهم است و به بسیاری از متغیرهای مشابه، از جمله اندازه و شکل اتاق، آنچه نشان داده می‌شود، غلبه نور سرگردان و البته بودجه بستگی دارد. یک جنبه کلیدی دیگر وجود دارد: اینکه آیا می‌خواهم صفحه نمایش در زمانی که استفاده نمی‌شود پنهان شود یا خیر.

در حالی که صفحه نمایش ها در اشکال و اندازه ها هستند، دو انتخاب اصلی وجود دارد: یک صفحه نمایش پارچه ای سنتی یا یک صفحه نمایش نقاشی شده روی دیوار. هر دو سعی می کنند بهترین تصویر را به بیننده منعکس کنند و مزایا و معایب خود را دارند. از آنجایی که هزینه تنها با 250 دلار باقی مانده در بودجه من بر بحث غالب است، حداقل می توان گفت که گزینه های صفحه نمایش من محدود است.

علاوه بر سینمای خانگی، من یک مکان عابر پیاده بیشتر دارم که در آن ویدئو پروژکتورهای تجاری را ارزیابی می کنم. در حال حاضر، من از یک دیوار رنگ شده استفاده می کنم، اما می تواند با یک نگاه تازه به صفحه نمایش آن کار کند. روشی که من با هر موقعیتی برخورد می‌کنم، انتخاب‌های موجود و انعطاف‌پذیری که می‌تواند با فناوری صفحه‌نمایش امروزی همراه باشد را نشان می‌دهد.

در سفر من به من بپیوندید تا بهترین صفحه نمایش هایی را که می توانم خریداری کنم.

 

توضیح افزایش نور صفحه نمایش ویدئو پروژکتور در مقابل زاویه دید

در حالی که معیارهای زیادی برای قضاوت در مورد صفحه نمایش وجود دارد، من روی سه نکته تمرکز می‌کنم که هنگام انتخاب صفحه نمایش باید در نظر بگیرید. این با افزایش نور یا معیار میزان بازتاب صفحه نمایش شروع می‌شود. افزایش نور صفحه نمایش از ۳.۰ با بازتاب بالا تا ۰.۵ متغیر است.

سازندگان صفحه نمایش با استفاده از فرمول‌های کاملاً محافظت‌شده، سطح بازتابنده را با موادی که مانند آینه‌های کوچک عمل می‌کنند تا تصویر را به چشم بیننده ارسال کنند، تنظیم می‌کنند. دانه‌های شیشه‌ای کوچک، میکا، دی اکسید تیتانیوم و برخی فلزات برای کنترل بازتاب نور صفحه نمایش استفاده می‌شوند. برخی از محصولات، انتخاب مواد عجیب و غریب و اغلب گران‌قیمت مانند نقره، پلاتین و دانه‌های الماس را برای سفارشی‌سازی افزایش نور صفحه نمایش ارائه می‌دهند.

خروجی هر صفحه نمایش در مقایسه با استانداردی اندازه‌گیری می‌شود که در آن سولفات باریم یا سولفات منیزیم دارای افزایش خنثی ۱.۰ در نظر گرفته می‌شوند. با توجه به این نکته، من در یک اتاق تاریک از یک صفحه نمایش با بهره پایین بین 0.5 تا 0.9 استفاده می‌کنم تا رنگ مشکی عمیق‌تر و کنتراست تصویر بالاتری نسبت به یک صفحه نمایش با بهره بالا ارائه دهم. با این حال، صفحه نمایش‌های با بهره پایین می‌توانند در معرض نورهای مزاحم قرار گیرند و خطر کسل‌کننده به نظر رسیدن را داشته باشند.

پرده نمایش ایده‌آل، میان «بهره» (Gain)، «زاویه دید» و «عملکرد در برابر نور محیط» تعادل برقرار می‌کند.

اگرچه بیشتر پرده‌های نمایش سفید هستند، اما سطوح خاکستری یا حتی مشکی نیز می‌توانند ضمن بهینه‌سازی سطح سیاهی و کنتراست تصویرِ پخش‌شده، میزان بازتاب نورِ پایین و مطلوب را فراهم کنند. نقطه ضعف این کار آن است که برای دستیابی به همان سطح روشناییِ ادراک‌شده (در مقایسه با پرده‌ای با ضریب بازتاب یا «گین» بالاتر)، احتمالاً به ویدئو پروژکتوری با روشنایی بیشتر نیاز خواهید داشت.

هر مقداری بالاتر از ۱.۰ به عنوان «گین بالا» (High Gain) در نظر گرفته می‌شود و برای مکان‌هایی مناسب است که کنترل سطح نور محیط در آن‌ها دشوار است. خطر استفاده بیش‌ازحد از پرده‌های گین‌بالا، احتمال ایجاد نقاط بسیار روشن (Hot spots) و گاهی تغییر رنگ‌های آزاردهنده است؛ زیرا برخی از مواد سازنده پرده، رنگ‌های خاصی را به صورت گزینشی بازتاب می‌دهند.

برخی از پرده‌ها از فناوری «دفع نور محیط» یا ALR (Ambient Light Rejection) استفاده می‌کنند. همان‌طور که از نام آن پیداست، ساختار ALR با جذب مؤثر و پراکنده کردن بی‌خطر نورهای سرگردانی که از سمت ویدئو پروژکتور نمی‌آیند، اثر منابع نوری جانبی را کاهش می‌دهد. این کار اغلب با استفاده از ذرات فلزی بسیار ریزِ تعبیه‌شده در سطح پرده انجام می‌شود و می‌تواند تصویری غنی‌تر و روشن‌تر ایجاد کند که در برابر رنگ‌پریدگی (ناشی از نور محیط) مقاوم است.

من برای دو پرده نمایش خود، محدوده گین ۱.۱ تا ۱.۲ را در نظر دارم. اتاق‌ها عمدتاً تاریک هستند، اما احتمال وجود نورهای جانبی (ناخواسته) نیز وجود دارد.

یک قاعده کلی این است که اگر سایر شرایط یکسان باشند، هرچه گین بالاتر باشد، زاویه دید یا «مخروط دید» برای بینندگان محدودتر می‌شود. این مسئله ممکن است باعث شود کسانی که در کناره‌ها نشسته‌اند، نتوانند تمام جزئیات تصویر را به خوبی ببینند. البته این موضوع در اتاق‌های عریض و کم‌عمق (کوتاه) بیشتر حائز اهمیت است تا در اتاق‌های طویل و باریک.

در نهایت، اندازه (و شکل) پرده نیز اهمیت دارد. امروزه ویدئو پروژکتورها آن‌قدر منعطف هستند که می‌توانند تصاویری با نسبت‌های ابعاد (Aspect Ratio) متنوع ارائه دهند؛ از نسبت ۴:۳ رایانه‌های قدیمی و ۱۶:۹ در کیفیت HD گرفته تا نسبت‌های ۲.۳۵:۱ یا ۲.۴۰:۱ در سینماسکوپ (Cinemascope) و حتی فرمت مربعی ۱:۱ در شبیه‌سازهای دیجیتال گلف. شکل پرده نمایش می‌تواند متناسب با هر یک از این نسبت‌ها انتخاب شود و همین امر، نسبت ابعاد را به یکی از مهم‌ترین تصمیمات اولیه در انتخاب پرده تبدیل می‌کند.

 

یافتن یک پرده نمایش سنتی با بودجه‌ای محدود

حالا که مقدمات کار مشخص شد، نوبت به خرید پرده نمایش می‌رسد. برای سینمای خانگیِ واقع در زیرزمین، من به دنبال یک پرده پارچه‌ایِ جمع‌شو (رولی) هستم.

اولین گزینه‌ای که بررسی می‌کنم، شرکت «استوارت فیلم‌اسکرین» (Stewart Filmscreen) است که در زمینه پرده‌های نمایش، استانداردی طلایی محسوب می‌شود. این پرده‌ها به دلیل یکنواختیِ عملکرد در سطوح مختلف «گین» (ضریب بازتاب نور) و تنوع بالای ۳۰ نوع پارچه مختلف، شهرتی بسزا و شایسته دارند. محصولات این شرکت اغلب در پارک‌های موضوعی، سالن‌های نمایش فیلم و پیشرفته‌ترین سینماهای خانگی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

این شرکت نه تنها مواد اولیه خود را تولید می‌کند، بلکه هر ساله ویدئو پروژکتورهای جدید متعددی را آزمایش می‌کند تا بهترین هماهنگی را میان آن‌ها و محصولات خود ایجاد نماید. استوارت پرده‌های خود را به صورت سفارشی می‌سازد و تحویل آن‌ها معمولاً دو تا سه هفته زمان می‌برد؛ اما اگر نمی‌توانید منتظر بمانید، این شرکت اخیراً ۲۵ مدل مختلف را به فهرست محصولات خود افزوده است که امکان ارسال آن‌ها در روز بعد وجود دارد.

من واقعاً به جنس پارچه «Neve» (سفید مات) استوارت علاقه دارم؛ زیرا بازتولید رنگی آن تقریباً خنثی و دقیق است، سطحی یکنواخت با زاویه دید وسیع دارد و در هر دو حالتِ قاب‌دار (ثابت) و جمع‌شو عرضه می‌شود.

مدتی است که پرده جمع‌شوی ۱۰۰ اینچی مدل «Cima BC» با نسبت تصویر ۱۶:۹ نظرم را جلب کرده است؛ پرده‌ای که از سیستم کشش جانبی (tab tensioning) برای جلوگیری از چروک شدن بهره می‌برد. این پرده گزینه‌ای بسیار کارآمد و مناسب برای کاربردهای گوناگون است. ضریب بازتاب (گین) ۱.۱ آن برای سینمای خانگی من مناسب خواهد بود، چرا که این اتاق کاربری‌های متعددی دارد و تنها به تماشای مسابقات ورزشی، فیلم و بازی‌های ویدیویی محدود نمی‌شود. به عبارت دیگر، ماهیتِ «بودن و نبودن» (قابلیت جمع شدن و پنهان شدن) در یک پرده برقیِ جمع‌شو، کاملاً با نیازهای این فضا همخوانی دارد.

زاویه دید، کشش جانبی (تب‌تنشنیگ)، جنس صفحه و شیوه نصب، همگی بر کارایی صفحه نمایش تأثیر می‌گذارند.

حرکت عمودی (بالا و پایین) این پرده نمایش توسط یک کلید دیواری کنترل می‌شود. شرکت Stewart همچنین گزینه‌های متعددی برای کنترل از راه دور ارائه می‌دهد که باز شدن پرده را از طریق مادون قرمز، پورت سریال یا پروتکل اینترنت (IP) امکان‌پذیر می‌سازند.

در حالی که پرده‌های Stewart معمولاً در ارتفاع بالا روی دیوار یا سقف نصب می‌شوند، بسیاری از تولیدکنندگان پرده‌های نمایش «پاپ‌آپ» (بالاجهنده) نیز می‌سازند. این پرده‌ها که درون محفظه‌ای در کف اتاق یا داخل یک کنسول جای می‌گیرند، هنگام نیاز بالا می‌آیند و ظاهری شبیه به یک بیلبورد کوچک پیدا می‌کنند. این مدل‌ها برای ویدئو پروژکتورهای با فاصله پرتاب بسیار کوتاه محبوبیت زیادی دارند، زیرا چین‌ و چروک‌های پایین پرده را که باعث اعوجاج تصویر می‌شوند، به حداقل می‌رسانند. مزیت بزرگ دیگر این است که همچنان می‌توان از فضای دیوار برای نصب تابلو، کلیدهای برق و حتی قفسه‌های باریک استفاده کرد.

شرکت Stewart گزینه‌ای وسوسه‌انگیز نیز ارائه می‌دهد: پرده‌های مشبک (سوراخ‌دار) مدل Perforado که تأثیری بر تصویرِ پخش‌شده ندارند اما نسبت به صدا «شفاف» عمل می‌کنند. این سوراخ‌های ریز به جای خفه کردن صدا، اجازه می‌دهند تمام طیف صوتی به گوش بیننده (و شنونده) برسد و امکان قرارگیری بهینه بلندگوها در پشت پرده را فراهم می‌کنند تا صدا بدون مانع از میان بافت پرده عبور کند؛ به عبارت دیگر، شنونده احساس می‌کند صدا مستقیماً از خودِ پرده پخش می‌شود.

در حال حاضر، سیستم من بلندگوهایی در طرفین دارد، بنابراین استفاده از پرده‌های مشبک برای بهبود ظاهر و مرتب‌تر شدن نمای اتاق، گزینه‌ای جذاب به نظر می‌رسد. اگرچه فعلاً اولویت اصلی نیست، اما دیوار پشت پرده فضای کافی برای نصب بلندگوهای توکار (داخل‌دیواری) را دارد. باید اعتراف کنم که ایده پرده‌ای که نسبت به صدا شفاف باشد، بسیار جالب است و می‌تواند پروژه بعدی من برای سینمای خانگی باشد.

متأسفانه، قیمت ۳۷۰۰ دلاری پرده مدل Cima BC فراتر از بودجه من است. این محصول قطعاً ارزش آن هزینه را دارد، اما خرید آن به معنای پر شدن سقف اعتبار کارت‌های بانکی و گذران زندگی با نودل فوری در آینده‌ای قابل پیش‌بینی خواهد بود. پس فعلاً آن را به عنوان رویایی که باید به تعویق بیفتد، کنار می‌گذارم.

پس از بررسی گزینه‌های مختلف و تلاش برای مدیریت بودجه، سرانجام موردی را انتخاب کردم که با ۲۵۰ دلارِ باقی‌مانده در بودجه‌ام همخوانی داشت: پرده نمایش ۱۰۰ اینچی «Elite Spectrum» با زاویه دید عریض ۱۸۰ درجه؛ ویژگی‌ای که باعث می‌شود همه، حتی کسانی که در کناره‌ها نشسته‌اند، دید مناسبی داشته باشند.

لایه پشتیِ مشکی‌رنگ این پرده، نفوذ نور را کاهش می‌دهد و با افزایش بازتاب نور، موجب می‌شود تصویر روشن‌تر، غنی‌تر و دارای کنتراست بهتری باشد. سطح نمایش آن (از نوع MaxWhite) دارای ضریب بازتاب (Gain) ۱.۱ است و گواهی «Imaging Science Foundation» (ISF) را برای دقت در تعادل رنگ، کنتراست و دامنه دینامیکی کافی جهت نمایش دقیق فیلم‌های سیاه و سفید با کنتراست بالا، دریافت کرده است. به عبارت دیگر، تماشای مسابقات تیم «متس» (Mets) در سرویس MLB.TV با این پرده، به همان اندازه لذت‌بخش خواهد بود که تماشای فیلم کلاسیک «معجزه در خیابان سی و چهارم» (Miracle on 34th Street) در صبح کریسمس به همراه خانواده.

مدل دستیِ این پرده قیمتی کمتر از ۲۰۰ دلار دارد که برای بودجه محدود من عالی است؛ اما از آنجا که کلاً آدم تنبلی هستم، پرداخت ۲۱۶ دلار برای مدل برقی (موتوردار) Spectrum هزینه ناچیزی به نظر می‌رسد. این مدل به من اجازه می‌دهد بدون نیاز به بلند شدن از جایم، با استفاده از کلید دیواری یا کنترل از راه دور، پرده را در ابتدا و انتهای فیلم باز و بسته کنم. این محصول نه تنها هر دو ابزار کنترل را به همراه دارد، بلکه دارای یک پایه دیواری برای نگهداری کنترل است تا در تاریکی گم نشود.

هنگام انتخاب پرده نمایش، قابلیت‌های خودکار نظیر کنترل از راه دور و سازگاری با تریگر ۱۲ ولتی می‌توانند استفاده از سینمای خانگی را یکپارچه‌تر و راحت‌تر سازند.

در مورد ویدئو پروژکتورهایی که دارای جک تریگر ۱۲ ولتی هستند، می‌توان عملکرد پرده نمایش را با سیستم ویدئو پروژکتور هماهنگ کرد؛ هرچند برخی از پرده‌های نمایش برای اتصال به ویدئو پروژکتور به یک آداپتور نیاز دارند.

برای اینکه پرده نمایش کمتر در معرض دید باشد، با استفاده از باقی‌مانده بودجه‌ام یک قاب چوبی دور آن ساختم و آن را همرنگ دیوار رنگ‌آمیزی کردم. سپس پرده را طوری به دیوار پیچ کردم که محفظه آن از دید پنهان بماند؛ البته قسمت زیرین آن باز است تا پرده بتواند در صورت نیاز بالا و پایین برود.

گیرنده مادون‌قرمز (IR) داخلی پرده که در سمت چپ محفظه قرار دارد، مانعی بر سر راه برنامه‌هایم ایجاد می‌کرد؛ چرا که اگر این حسگر پشت قاب چوبی پنهان می‌شد، نمی‌توانست سیگنال کنترل از راه دور را دریافت کند. برای حل این مشکل، یک رابط توسعه مادون‌قرمز سیم‌دار روی قاب نصب کردم که امکان کنترل بالا و پایین رفتن پرده را بدون نیاز به بلند شدن از جایم فراهم می‌کند.

هنگام ادغام پرده نمایش برقی در سازه‌های چوبی سفارشی (می‌ل‌ورک)، پیش از تکمیل نصب، نحوه عملکرد گیرنده مادون قرمز و سیستم کنترل را مد نظر قرار دهید.

وقتی همه چیز آماده شد، ویدئو پروژکتور را روشن کردم و به تماشای یکی از فیلم‌های محبوبم، «۲۰۰۱: ادیسه فضایی»، نشستم. کیفیت تصویر فوق‌العاده بود؛ به‌ویژه پس‌زمینه‌هایی که در صحنه‌های «طلوع انسان» با ظرافت و زیبایی نقاشی شده بودند، چنان غنای بصری‌ای داشتند که پیش از آن متوجه‌اش نشده بودم. در سکانس ماقبل پایانیِ «دروازه ستاره‌ای» (Star Gate) که رنگ‌ها به سرعت از چپ و راست می‌گذشتند، حس و حال تماشای فیلم دست‌کمی از تجربه حضور در سالن سینما نداشت؛ چرا که من دقیقاً در همان فضا قرار داشتم.

 

روش دیوار رنگ‌شده: پروژه‌ای اقتصادی برای ساخت خانگی پرده ویدئو پروژکتور

سال‌هاست که بخشی از دیوار دفتر کارم نقش پرده ویدئو پروژکتور را ایفا می‌کند. این بخش با رنگ مات «Decorator's White» از برند «بنجامین مور» (Benjamin Moore) رنگ‌آمیزی شده و تصویری قابل‌قبول در ابعاد ۷۶ اینچ ارائه می‌دهد؛ تصویری که هر روز برای ارزیابی ویدئو پروژکتورهای تجاری و گاهی تماشای قسمت‌هایی از انیمیشن «Bob's Burgers» از آن استفاده می‌کنم.

این سطح با ضریب بازتاب ۸۴ درصد و ته‌مایه‌ای گرم، گاهی ممکن است کدر به نظر برسد، زیرا رنگ‌های ساختمانی معمولاً نور (و تصویرِ پخش‌شده) را به‌طور یکنواخت در تمام جهات پخش می‌کنند. با این حال، سطحی خنثی و مناسب برای نمایش تصویر فراهم کرده است که به نظر می‌رسد ضریب بهره (Gain) آن ۱.۰ باشد.

رنگ‌های تخصصی و متنوعی برای دیوار وجود دارند که با داشتن ذرات بازتاب‌دهنده، عملکردی بهتر از رنگ‌های معمولی ارائه می‌دهند. برخلاف رنگ‌های ساختمانی رایج، این پوشش‌های مخصوص پرده نمایش امکان تنظیم دقیق ضریب بهره را در بازه ۰.۸ تا ۲.۴ فراهم می‌کنند و می‌توان آن‌ها را با غلتک یا پیستوله (اسپری رنگ) اجرا کرد.

اغلب، عامل محدودکننده برای استفاده از دیوار به‌عنوان پرده نمایش، فضای خالی و در دسترس است. برای مثال، در نظر داشته باشید که ایجاد یک پرده نمایش ۱۰۰ اینچی، به فضایی خالی و بدون مانع روی دیوار به ابعاد تقریبی ۸ در ۴ فوت (حدود ۲.۴ در ۱.۲ متر) نیاز دارد؛ فضایی که عاری از هرگونه تابلو، قفسه، پریز برق یا کلید روشنایی باشد. پرده دیواری من ابعاد کوچک‌تری دارد و کاملاً بدون مانع است.

 

اگرچه پرده‌های پارچه‌ای را می‌توان جمع کرد و از سر راه برداشت، اما نمی‌توان این واقعیت را نادیده گرفت که دیوارِ رنگ‌شده همیشه در معرض دید است (هرچند برخی افراد آن را پشت پرده‌های معمولی پنهان می‌کنند). خبر خوب اینکه سطح رنگ‌شده هرگز چروک نمی‌شود؛ با این حال، مانند سایر بخش‌های دیوار اتاق، گذر زمان بر آن اثر می‌گذارد. احتمال دارد بخش‌هایی از رنگ دچار پریدگی یا پوسته‌شدن شود و نیاز به لکه‌گیری یا رنگ‌آمیزی مجدد پیدا کند. به‌علاوه، از آنجا که این دیوار همواره در معرض دید و فضای باز اتاق قرار دارد، ممکن است کثیف شود یا تار عنکبوت بگیرد و به تمیزکاری دوره‌ای نیاز داشته باشد.

رنگ‌های مخصوصِ شفافی هم برای نمایش تصویر وجود دارند که می‌توان آن‌ها را روی رنگِ اصلی دیوار اجرا کرد. وقتی از آن‌ها استفاده نمی‌شود، دیوار تقریباً شبیه دیوار معمولی به نظر می‌رسد، هرچند ظاهری براق دارد. اما به محض روشن کردن ویدئو پروژکتور، دیوار مانند یک پرده نمایش عمل کرده و تصویر را بازتاب می‌دهد. برای مثال، پوشش شفاف (Clear Coat) محصول شرکت «Paint on Screen» دارای ضریب بازتاب (Gain) ۱.۶ است و قیمت آن ۲۷۰ دلار برای هر گالن می‌باشد.

صرف‌نظر از نوع رنگ مصرفی، ویژگی مورد علاقه من این است که می‌توان پرده دیواری را در هر ابعاد دلخواهی اجرا کرد که برای چیدمان و فضای من بسیار مناسب است. من پوشش «Radiant White» (سفید درخشان) از همین شرکت را انتخاب کردم؛ محصولی که با بهره‌گیری از ذرات ریز میکا، ضریب بازتاب ۱.۲، زاویه دید ۱۵۰ درجه و پاسخ طیفی یکنواخت (تخت) را فراهم می‌کند. قیمت هر گالن آن ۱۷۰ دلار است و با صرف ۳۰ دلار دیگر برای خرید سنباده و غلتک رنگ، بودجه کافی برای چند ماه اشتراک نتفلیکس نیز برایم باقی می‌ماند.

رنگ پرده نمایش، جایگزین مقرون به صرفه‌ای برای پرده نمایش سنتی ارائه می‌دهد و در عین حال امکان اندازه‌های دلخواه پرده، کنترل میزان روشنایی و زاویه دید وسیع را برای فضاهای مختلف فراهم می‌کند.

در نظر داشته باشید که یک گالن رنگ برای پوشش دادن سطحی بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ فوت مربع (حدود ۱۴ تا ۱۹ متر مربع) کافی است، در حالی که یک صفحه نمایش ۱۰۰ اینچی با کیفیت HD فضایی در حدود ۳۰ فوت مربع (تقریباً ۲.۸ متر مربع) را اشغال می‌کند. بنابراین، برای سطح کوچک‌ترِ من به رنگ بسیار کمتری نیاز خواهد بود و مقدار زیادی رنگ برای لکه‌گیری و ترمیم‌های احتمالی باقی می‌ماند.

همچنین کیت‌های مخصوص رنگ‌آمیزی صفحه نمایش وجود دارند که تقریباً تمام اقلام مورد نیاز را در خود جای داده‌اند. کیت «Smart Ultra High Contrast» محصول شرکت Smarter Surfaces که ۲۶۳ دلار قیمت دارد، شامل مقدار کافی پرایمر و رنگ برای ایجاد یک صفحه نمایش دیواری ۱۲۰ اینچی است. محتویات این بسته شامل دو غلتک رنگ، دسته غلتک و دستکش‌های محافظ است، اما فاقد کاغذ سنباده برای آماده‌سازی سطح دیوار می‌باشد. این محصول صفحه‌ای با زاویه دید ۱۴۰ درجه ایجاد می‌کند که برای اتاق‌های پرنور مناسب است و پوشش نهایی آن نیمه‌براق با ضریب بهره (Gain) ۱.۲۴ است.

بسته‌های کامل رنگ مخصوص پرده نمایش، راهکاری مناسب برای ایجاد سطحی سفارشی جهت پخش تصویر با بهره (Gain) کنترل‌شده و زاویه دید وسیع ارائه می‌دهند؛ هرچند آماده‌سازی صحیح سطح دیوار همچنان امری ضروری است.

آماده باشید که برای آماده‌سازی سطح جهت رنگ‌آمیزی، وقت صرف کنید. توصیه من این است که عجله نکنید، هرچند یک نقاش حرفه‌ای و ماهر احتمالاً می‌تواند کل کار را در یک روز و با هزینه‌ای در حدود ۵۰۰ دلار انجام دهد.

من خودم این کار را انجام دادم؛ ابتدا ماسک ضدگردوغبار زدم و اطراف محل کار را با پوشش‌های محافظ (پارچه یا پلاستیک مخصوص) پوشاندم. از آنجا که کوچک‌ترین نقص‌های سطح هنگام تابش نور روی آن کاملاً به چشم می‌آیند، با دقت فراوان ترک‌ها و شکاف‌ها را پر کردم و سپس با استفاده از اسفنج‌های سنباده‌ای با زبری ۱۱۰ و بعد ۲۲۰، سطحی تا حد ممکن صاف و یکدست ایجاد کردم. نوری قوی را به موازات سطح تاباندم تا حتی کوچک‌ترین برآمدگی‌ها نیز نمایان شوند.

کیفیت یک پرده نمایشِ رنگ‌کاری‌شده، به کیفیت دیوارِ زیرین آن بستگی دارد. بتنه‌کاری، سنباده‌زنی و آماده‌سازی دقیق سطح، به جلوگیری از بروز هرگونه نقص در تصویرِ پخش‌شده کمک می‌کند.

بعد از اینکه گرد و غبار را جارو برقی کشیدم و دیوار را پاک کردم، رنگ را کاملاً مخلوط کردم. شنیده‌ام که برای رسیدن به یک سطح صاف، بافت را دشمن وضوح تصویر می‌دانم. آخرین چیزی که می‌خواهم، بافت پوست پرتقالی است که ممکن است تصویر را خراب کند. رنگ را با دقت و به طور یکنواخت با یک غلتک میکروفایبر پرزدار یک چهارم اینچی، به صورت عمودی، روی دیوار پخش کردم. چندین بار روی هر نوار رنگ رفتم تا رنگ اضافی را صاف کنم.

چند ساعت بعد، یک لایه دوم رنگ زدم.

به حداقل رساندن بافت سطح هنگام اجرای رنگ، به حفظ وضوح تصویر ویدئو پروژکتور کمک کرده و عیوب بصریِ قابل‌مشاهده در تصویرِ پخش‌شده را کاهش می‌دهد.

سطحِ رنگ‌آمیزی‌شده‌ی نمایشگر عالی به نظر می‌رسد و به‌خوبی با دیوارهای سفیدِ دیگرِ اتاق هماهنگ شده است. اگر این‌طور نبود، می‌توانستم از رنگی استفاده کنم که با رنگِ پوشش «Radiant» (رادیانت) مطابقت داشته باشد، اما فاقد ذرات بازتاب‌دهنده‌ی نورِ آن باشد.

برای ارزیابی عملکرد نمایشگر، کارم را با چند ارائه و درس کلاسی آغاز کردم و سپس سراغ آزمونِ مورد علاقه‌ام رفتم: تماشای یکی از ویدیوهای متعددِ دنیای زیر آب در یوتیوب. این ویدیوها اغلب ساعت‌ها طول می‌کشند و تصاویری روشن و سرشار از رنگ‌های زنده دارند که به من کمک می‌کنند بدون نیاز به حبس کردن نفسم، کیفیت رنگ، روشنایی و یکدستیِ تصویر را بسنجم.

نمایشگر دیواری جدیدم ظاهری غنی و شفاف دارد؛ سفیدها روشن‌تر و رنگ‌ها عمیق‌تر به نظر می‌رسند و کیفیت کلی آن با نمایشگرهای پارچه‌ای برابری می‌کند. دست‌کم می‌توان گفت که این کار برای من پیشرفت بزرگی محسوب می‌شود.

 

رنگ‌آمیزی حاشیه‌ای بی‌نقص برای پرده ویدئو پروژکتور دست‌ساز

به نظر می‌رسد زحماتم نتیجه داده است، اما برخی معتقدند که دیوارِ نمایش من هنوز کامل نیست و به حاشیه‌ای نیاز دارد تا ظاهر لبه‌های مشکیِ پرده‌های پارچه‌ای را تداعی کند. چنین حاشیه‌ای نه‌تنها قابی برای متمرکز کردن نگاه بیننده ایجاد می‌کند، بلکه لبه‌ی مشکیِ رنگ‌شده می‌تواند خطاهای جزئی در تنظیم دقیق تصویر (نشانه‎‌گیری) را نیز پوشش دهد. البته راهکار دیگر، استفاده از نوار مخملی برای مشخص کردن محدوده تصویر بود.

در نهایت، من باید بتوانم با فرمت‌های مختلف تصویر، از ۴:۳ گرفته تا ۲۱:۹، کار کنم. بنابراین فعلاً آن را بدون حاشیه رها کردم.

اکنون دو پرده‌ی من برای کاربردهای گوناگون، از تماشای فیلم و ویدیوهای آنلاین گرفته تا ارائه مطالب و کنفرانس‌های ویدیویی، آماده هستند و تصاویری شفاف، روشن و خوش‌رنگ‌ولعاب به بینندگان ارائه می‌دهند. این پروژه ارزشِ دانش و تلاشی که صرف آن شد را داشت و می‌تواند جلوه‌ای عالی به کار من ببخشد.